به نظرم فاصله چیز خیلی خوبی است، تنهایی نیز موهبتی خاص است به شرط آنکه بدانیم!

در فاصله گرفتن است که آدم ها پیدا می شوند.

و در فاصله گرفتن وتنهایی است که آدم نماها نیز پیدا می شوند.

در فاصله است که عشق حقیقی(؟!!!) می روید.

و در همین فاصله است که آن چیزی که عشق می پنداشتی می گندد و می میرد .

در تنهایی و فاصله گرفتن تنفر رنگ می بازد .

و در تنهایی و فاصله گرفتن است که نفرت از منفورین جوانه می زند.

در تنهایی و فاصله است که دوست و دشمن هویدا می شود .

در تنهایی وجدان آدمی بیدار می ود .

در تنهایی انسان بی نیاز(بهتر است بگویم کم نیاز) می شود.

در تنهایی است که اندیشه بارور می شود .

و در فاصله گرفتن است که خویشتن انسان متجلی می گردد ...

درتنهایی و فاصله است که به حقیقت کذب بعضی چیزها می شود رسید  و درهمین تنهایی و فاصله است که به کذب بعضی حقیقت ها و حتی به حقیقت های کاذبی* (!) می شود رسید... شنیده اید می گویند : عشق با هجران آتشین تر می شود؟ این از همان حقیقتهای کاذب است! چون جدایی و فاصله تو را از دیدن و شنیدن خیلی چیزها مصون می سازد و قوه ی تخیلت را آزاد می سازد تا هر آنچه در حقیقت راستین اطرافت نیست بسازی ...